Güzel Bir Aşk Hikayesi...
24/4/2008
Seramik mağazasının tezgâhındaki adam "Yardımcı olabilir miyim?"
diye sordu, ama onu işitmedim. Yanındaki genç kızdan alamıyordum gözlerimi.
Bu dalgalı kahverengi saçları, pembe yanakları ve pırıl pırıl yeşil gözleri sanki
daha önce de görmüştüm. Bir zamanlar, karşımdaki genç kızınkilere benzeyen
gözler küçük bir öğrencinin kalbini çalmıştı.
1973 yılının yazında Becky, Kuzey Carolina'nın dağlık bölgesinde ailemin
işlettiği taş otele garson olarak çalışmak üzere gelmişti. Bir haziran sabahı
mutfak kapısından içeriye girdiği zaman, kahvaltı ediyordum. İlk görüşte aşık
olmuştum ona.
Becky 16, bense 11 yaşımdaydım. Çok güzel, canlı ve dışa dönük bir
kızdı. Bense utangaç, biraz içe dönük, karşı cinsten çok kurbağalara ve
ağaçlara tırmanmaya ilgi duyan bir çocuktum.
Fakat Becky'de farklı birşeyler vardı. Saçları yüzüne döküldüğü zaman,
bir baş hareketiyle saçlarını atışı. Düşünceli olduğu zaman parmağını ağzına
sokması. Siparişleri aldıktan sonra, kalemini kulağının üstüne sıkıştırması.
Becky öyle sıradan bir kız değildi.
Becky yüzünde şaşkın bir ifadeyle boynumu işaret ederken, "O ne?"
diye sorar, ben başımı eğince de, "Seni yine kandırdım," deyip, çeneme
vururdu.
1973 yılının yazında ilgimi Becky'den başka hiçbir şey çekmiyordu. Bana
bir sırrını vermeye, bir şaka yapmaya ya da elindeki nemli kurulama beziyle beni
kovalamaya her zaman vakit buluyordu. Bana gösterdiği ilginin karşılığı olarak
ben de masalardan boşalan tabakları alıyor, meşrubat siparişlerini götürüyor,
tatlı siparişlerini alıyor ve bastığı toprağa tapıyordum.
Bir sabah benim işitebileceğim bir biçimde birine benden söz ederken
"Çok tatlı," dedi. "Özellikle de utanıp kızardığı zaman."
Bir sabah banyodaki aynaya bakıp, "Becky, seni seviyorum," dedim.
"Seni ölene kadar seveceğim."
Ne yazık ki zaman su gibi akıp geçiyordu ve zamanı durdurmak
olanaksızdı.
Rüzgârlı bir ağustos günü Becky, "Robbie, seninle bir dakika konuşabilir
miyim?" dedi. Kalbim yerinden çıkacakmış gibi atmaya başladı. Acaba bana ne
söyleyecekti? Yoksa sonunda aşkını mı itiraf edecekti.?
"Yakında okullar açılıyor ve ben ayrılıyorum," dedi. "Seni çok sık
göremeyeceğim artık." Yutkundum. "Çok iyi bir arkadaştın bana," dedi
sessizce. "Seni çok özleyeceğim."
Kendimi tutmaya çalıştım. Beni yetişkin bir insan gibi görmesi için o kadar
çaba harcamıştım ki, üzüntümden yıkılıp ağladığımı görmesini istemiyordum.
Onun gözlerinin de dolduğunu görünce, çenem titremeye başladı ve kendimi
daha fazla tutamadım. Artık geriye dönüş yoktu.
"Seni seviyorum," dedim ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
Birkaç dakika beni izledi, ağlamamdan ve itirafımdan şaşırmış gibiydi.
Sonra elimi tuttu.
"Robbie," dedi tatlı bir sesle. "Çok özel bir insansın ve seni arkadaşım
olarak çok seviyorum. Fakat ben sana uygun değilim. Sanırım, bunu sen de
biliyorsun, kabullenmek istemesen de."
Yavaş yavaş sakinleştim, aynı bir trenin istasyona girerkenki yavaşlaması
gibi.
Becky gülümsedi ve benim de gülümsememi istedi. "Bir gün," dedi,
"Kendine çok uygun bir kız bulacaksın ve o zaman beni unutacaksın. Bundan
eminim."
Seramik mağazasındaki adam bu kez daha sesli biçimde, "Size yardımcı
olabilir miyim?" diye sordu. Sonunda "Becky burada mı?" diye sordum. Şüpheli
bir ifadeyle, "Arkadaşı mısınız?" diye sordu.
"Evet," dedim. "Yaklaşık yirmi yıl önce ailemin işlettiği otelde garson
olarak çalışmıştı. Dün akşam babamla eski günlerden konuşurken Becky
geldi aklımıza. Onun üzerine babam onu burada bulabileceğimi söyledi."
Çatık kaşları eski halini aldı ve bana elini uzattı. "Ben eşiyim. Bu da kızı."
Kız duvardaki telefonu almış, bir numara çeviriyordu. Adam, "Becky bugün
evde," dedi. "Kendisini pek iyi hissetmiyordu."
Kız dağlılara özgü bir vurguyla konuşuyordu. "Anne, burada seni tanıyan
biri var. Otellerinde çalıştığını söylüyor." Bir süre annesini dinledikten sonra,
ahizeyi bana uzattı.
Elimdeki ahizeye bakakaldım, ilk kez bir ahize görüyormuşum gibi.
Gülümserken, "Hadi konuşsana," der gibiydi.
"Merhaba Becky," dedim heyecandan kekeleyerek. Hiç ses yoktu. Beş
saniye. On saniye.
"Robbie, sen misin?" O çok iyi tanıdığım ses. Daha olgunlaşmış bir ses,ama hiçbir zaman unutamayacağım bir ses.
"Benim," dedim.
"Nasılsın?" diye sordu. Gülümsediğini anladım konuşurken.
"İyiyim, Becky. Sen nasılsın?"Yirmi yılı, beş dakikalık bir telefon sohbetine sığdırmaya çalıştık iki eski arkadaş.Becky sonunda
"O yazla ilgili ne güzel anılarım var, biliyor musun?" dedi.
"Araman beni çok duygulandırdı. Keşke şu anda yanında olabilsem, seni görebilsem." Karşımda duran kıza bakarken,"Üzülme Becky, şu anda sana bakıyorum," dedim.
"Şimdi de kızıma aşık olma sakın," diye
Yanaklarımın kızardığını hissettim. On bir yaşıma dönüvermiştim birden.
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır
